Rainy Day

ไม่น่าเชื่อเลยว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ปี 4 เทอมสุดท้ายของการเป็นนักศึกษาและกำลังฝึกงานอยู่ที่นิตยสารท่องเที่ยวฉบับหนึ่ง เพื่อที่จะได้เรียนรู้ชีวิตการทำงานในสถานที่จริง ปฏิบัติจริง ก่อนที่เราจะสำเร็จการศึกษา

ในระดับปริญญาตรี ซึ่งทุกๆอย่างนั้นแตกต่างจากการเรียนในห้องเรียนโดยสิ้นเชิง เพราะตอนเราเรียนก็แค่ทฤษฎีบทหนึ่งแต่การฝึกงานจริงนั้น

มันคือภาคปฏิบัติที่เราต้องพยายามเรียนรู้ให้มากที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ ขอบอกก่อนว่าตัวเองเรียนอยู่ในสายนิเทศฯ เป็นสายที่คิดว่าเหมาะกับตัวเองที่สุดแล้ว และก็เลือกเรียนในสาขาวารสารศาสตร์ ซึ่งใจจริงแล้วอยากเรียนสาขาวิทยุโทรทัศน์ หรือไม่ก็โฆษณามากกว่า แต่ตอนนั้นที่มหาวิทยาลัยเปิดให้เรียนแค่ภาค กศ.พป.

คือเรียนแค่เสาร์ อาทิตย์เท่านั้น ระยะเวลาในการเรียนนั้นนานไป คนที่เรียนก็จะเป็นรุ่นคนทำงานแล้วทั้งนั้นที่มาเรียนเลยไม่เรียนดีกว่า ถ้าเรียนภาคปกติเพื่อนๆรุ่นเดียวกันจะเยอะน่าจะพูดกันรู้เรื่องมากกว่า

ฉะนั้นมันก็เหลือแค่วารสารฯ กับประชาสัมพันธ์ จะให้มาเรียนประชาสัมพันธ์

ก็คิดว่าอย่าเลยหน้าตามันไม่ให้ โหดก็ออกจะปานนั้นให้คนอื่นที่เขาคิดว่าเหมาะ

กับสายนี้ดีกว่า พอเรียนไปก็รู้สึกว่ามันท้าทายเราดี เจอคนหลายรูปแบบ

หลายความคิด ไปทุกที่ที่มีข่าวมันทำให้เรารู้สึกสนุกและไม่น่าเบื่อ

ตัวเองเริ่มเข้ามาฝึกงานที่กรุงเทพฯ ตั้งแต่วันที่ 1 พ.ย. 2550 ช่วงแรกๆในการเข้ามาที่บริษัทยอมรับเลยว่ารู้สึกเกร็งมาก และกลัวว่าเราจะเป็นภาระให้กับพี่เขาหรือเปล่าเพราะมันไม่เหมือน

ที่อยู่ในห้องเรียนการมาฝึกงานเราก็เปรียบเสมือนกับพนักงานคนหนึ่ง แต่พวกพี่ๆที่บริษัทกลับไม่ค่อยให้งานเราทำมากเท่าไหร่ ตอนแรกคิดว่าพี่กลัวเราทำงานของเขาเสียหายหรือเปล่า แต่ความจริงพี่เขาบอกว่าเกรงใจน้องเขามากกว่า(พูดกับอาจารย์ตอนที่มานิเทศฯ)
แต่ในความคิดเราอยากจะบอกพี่ว่าไม่ต้องเกรงใจหรอก

ที่เรามาฝึกงานเนี้ยเพื่อต้องการมาหาประสบการณ์การทำงานจากพี่นั้นแหละ งานหนักงานเบาไม่เกี่ยงอยู่มหาลัยยิ่งกว่านี้อีกการมาทำงานที่นี่ในความรู้สึกตัวเอง

ชอบตรงที่พี่พยายามสอนงานที่เราไม่เคยทำก็หัดให้ทำ เวลาส่งงานถ้าตรงไหนผิดพลาด

พี่ก็จะเรียกไปคุยว่า ตรงนี้ไปแก้หน่อยนะ เพิ่มเนื้อหาตรงนี้หน่อย ทำไมสะเพร่าอย่างนี้

(อันนี้ติดเป็นสันดาน) ตัวเองก็พยายามทำงานให้ดีขึ้นและรอบคอบกว่านี้

อีกอย่างพี่เขาเป็นคนพูดตรงๆ ดีไม่ดีก็พูดไปตามความจริง ซึ่งขอยอมรับว่าชอบตรงนี้เพราะตัวเองเป็นคนที่พูดตรงๆแบบนี้เหมือนกัน

ไม่ต้องค้อมค้อมอะไรให้ยุ่งยาก ชอบไม่ชอบก็บอกเลย
ตั้งแต่วันแรกที่ฝึกงานจนตอนนี้เป็นเดือนสุดท้ายแล้วที่เราจะได้ทำงานที่นี่ ประสบการณ์ต่างๆที่ได้รับอย่างเห็นได้ชัดเลยคืองานทำงานทุกอย่าง

ใช่ว่าจะราบรื่นเสมอไปเราต้องรู้จักแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า (แต่ถ้าจนปัญญาจริงๆก็พี่นั้นแหละที่ช่วย) การเจอผู้คนในหลายรูปแบบ หลายอาชีพ ทำให้เราสนุกกับงานตรงนี้ ต้องขอบคุณ(ขออนุญาตเอ่ยชื่อนะค่ะ)พี่บอมที่คอยพยายามจะป้อนงานให้น้องๆทำ

เพื่อที่พวกเราจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน และสอนที่ไม่เคยทำก็หัดให้ทำขอบคุณนะค่ะ

และก็พี่หมีพี่สาวหน้าตาน่ารัก ขี้เกรงใจ บางครั้งเอางานของเราไปส่งให้พี่ตรวจ

มักจะพูดเสมอว่าขอบคุณค่ะ ตอนแรกๆงงเลยพี่เขาขอบคุณเราไมว่ะ

แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าพี่เป็นคนที่อ่านะ! น่ารัก ขี้เกรงใจจริงๆเลย ขอบคุณที่รับพวกเราไปเป็นภาระทั้งที่จริงแล้วพี่จะไม่รับพวกเราก็ได้

ขอบคุณมากนะค่ะ พี่น่ารักทุกคนเลยและดีใจที่ได้มาร่วมเป็นสามชิกในบริษัทนี้